.Bu sonbaharda rüzgarlar ne kadar kuru ,sararmış yaprak varsa carptı yüzüme.Onlar kadar muhtesem görünüyor içinde hüzün biriktirmiş duygularım.
Bazen üstüne basıp çıkan sesi dinleyesi geliyor insanın bazen de eline alıp hissedesi. Bazen de hiç dokumadan uzun uzun seyretmek istiyorum..Bir defterin yaprakları arasına koymalı yada sadece...
Peki nerden esti bu rüzgar.Nasıl carptı birikmiş duygularım yüzüme.
Hıçkıra hıçkıra aglamak istedim onu görünce.Yıllar önce dimdik durusu parlak bakışları vardı.Parlak gergin bir cildi.İnceydi ve uzun sayılabilecek bir boydaydı.Sevgi dolu bakardı ,sevgiyle konusurdu. Sevgiyle oksardı büyük avuclarıyla basımızı .Adalet sembolüydü benim için .Kibardı ,düşünceliydi
Müjdeli haberi alınca kostum hemen yanına gittim .Bir buket çiçek anlatır mı ki içimdeki heyecanı ,özlemi ,yıllarca isteyip de gidemeyesimin içimde yarattıgı buruklugu.Sanmıyorum ama yine de aldım gittim işte.
Bana göre uzun sayılabilecek bir bekleyişten sonra cıktım ögretmenler odasından okulun bahcesine.Yanımda da beni ona götürecek bir iş arkadası.Okulun bahcesine cıktıgımda durusundan tanıdım onu ama sadece durusundan.Elimde bir buket çiçekle gözlerinin içine bakarak yaklastım yanına hatırlanmayı umarak.Önce hatırlanması gereken bir kişiyidim ama henüz hatırlanmamıştım ..saniyeler gecerken anladıgım buydu gözlerinden.Saniye sürdü tabi tanıması soyadımı söyledi önce.O bana yaklaşıp öptü .bir genc kız vardı karsısında artık..Bense deli gibi sarılmak istiyordum ikinci babama.Ve sarıldım tabi ve o anda nedendir bilinmez birkac damla süzüldü anında gözlerimden
Değişmişti yıllar herkeste aynı etkiyi yaratmıyordu anlasılan.O zamanlar da saclarında beyazı vardı.Kilo almıştı o incecik adam.Hastaydı bir de anlasılan.Tansiyonu vardı gibi.unutkanlık belki biraz.
Yüzünde gecmişi hatırlamak da zorlanıyordum.Bir cay ısmarladı bana okul kantininde.Çizgileri uzaktı bana ama anılaar yakınlastıryordu.Ne konusulurdu ki bunca yıldan sonra.Anılara daldırdık kepçemizi bazen suyu bazen de taneleri geliyordu işte..
Meslektasıydım ya artık benim de onun da dersi vardı.Bıraksa ,bıraksalar sonsuza kadar kalmak isteyebilirdim orda.
Onbes yıl nasıl bu kadar cabuk gecti Bugün degilse yarın gidecektim ziyaretine.Ve bir baktım bu yarınlar bu gün olmus ve gecmiş onca yıl .Gecmişimin üzerine cocukluguma bir örtü cekmişim.Uyu demişim cocukluguma benim büyümem lazım.Vefa borcumu ,cocuklugumu kaldırıp rafa yaşamısım o kadar yıl.
Öyle cok dua ediyorum ki yaradana.En kritik dönemlerimde sevgi dolu adil insanlarla karsılasıtrdı beni.Ailemden sonra en önemlisi Süleyman ögretmenimdi işte...Birtanecik ilk okul öğretmenim.
Bütün günlerin kutlu olsun ve sen hep mutlu ol! | 
EN KISA ANDIR MUCİZE